این متن به هیچ وجه درباره راه و روش های تحقیق کردن نیست ! بلکه تنها نظری ساده درباره

اون هست . معمولآ در جوامع دانشگاهی ایران رسم بر این شده تا موضوعی مطرح میشه

( بر فرض که موضوعی نخ نما هم نباشه ) دانشجو ( درباره اساتید هم صدق می کنه ) با سرعت

هر چه تمام تر دست به کار شده ، با استفاده از موتور جستجوی گوگل ، تیتر (عنوان) موضوع رو

جستجو می کنه و اولین متن های انگلیسی زبانی رو که پیدا کرد کپی می کنه و شروع به ترجمه

و در نهایت “تحقیق” اش کامل میشه !

این روش که به هر چیزی شبیه هست غیر تحقیق کردن باعث میشه تا مغز دانشجو به صورت کامپلت

آکبند باقی بمونه و متن تهیه شده هم ارزشی در حد کاغذ مورد استفاده سبزی فروشی برای پیچوندن

سبزی داشته باشه .

اصولآ نه دانشجو و نه استاد اصلآ توجهی به متن اصلی و نویسنده اون ندارن و به صرف انگلیسی زبان بودن

اون شروع به ترجمه متن می کنن و چه بسا گاهی از متن فارسی به عنوان تحقیقی بی نظیر و جامع

یاد می کنن. در نهایت به صورت تیتر وار ذکر می کنم که برای تحقیق درباره هر موضوعی باید سعی کرد :

1-ابتدا دنبال کتاب های درباره اون موضوع گشت .

2-اساتید و یا افراد متخصصی در اون زمینه یافت و با اون ها مشورت کرد.

3-از افرادی که قبلآ تحقیقات مشابهی داشتن وقت گرفت تا از نظرات اون ها بهره برد.

4- از اینترنت دنبال منابع مناسب گشت.

5- از طریق اینترنت با یافتن افرادی که در اون زمینه کار کرده اند و فرضآ ایرانی نیستند

از طریق ایمیل مشورت خواست

6-در نهایت اطلاعات این مجموعه را شروع به تدوین کرد.

پیوست 1 : این روش ها معمولآ برای افرادی هست که واقعآ قصد “تحقیق” دارن و نه برای صرفآ دانشجوهای

دنبال “نمره” .

پیوست 2 : در همین زمینه بخوانید  ” مردم عامی ” .


   شارپدیا در تاریخ ۲۶ام مهر ۱۳۸۷ گفته:

یکی از معیارهای بدی که بین ما ایرانیها جاافتاده واسه سنجش افراد، «سرعت»ه؛‌ هر کسی کاری رو سریعتر انجام بده، از درجه خفنیت بالایی نزد بقیه برخوردار می‌شه.

حالا این رو بذار کنار این قضیه که روش تحقیقی که بهش اشاره کردی، فرآیند طولانی‌ای داره.

نتیجه اینکه!!!





  • امکانات
  • ایمیل خود را وارد کنید

    * با وارد کردن ایمیل خود مطالب جدید برای شما ایمیل می‌شود