این روزا خیلی‌ها درباره “روز بلاگستان فارسی” نوشتن ، بلاگستانی که گویا ۱۰ ساله

شده ، می‌شه ساده تبریک گفت و به‌به و چه‌چه کرد ولی وقتی خوب نگاه کنیم حقیقت

چیز دیگه‌ای رو نشون می‌ده. این که وبلاگ یک ابزار خوب برای بیان نظرات شخصی افراد

هست هیچ شکی درش نیست ولی اینکه پارسی زبانان از اون چقدر مفید استفاده کردن

کافیه یه نگاهی به سمت و سوی تولید محتوا کنیم.و اینکه ذائقه مخاطبی که وبلاگ نمی‌نویسه

ولی خواننده وبلاگ‌ها هست به چه سمت و سوی رفته.مطالبی که در گوگل‌ریدر بازنشر می‌شن

رو اگه دقت کنید بیشتر حول مینیمال و عکس و تک‌جمله‌ها می‌چرخه.مواردی سطحی که

فقط ما رو افرادی سطحی می‌کنه ، مطالب دنباله‌دار و قوی منتشر نمی‌شه و اصلآ

کسی لزومی برای نوشتن این جور چیزها نمی‌بینه.مباحث نخ‌نمای مثل کپی‌رایت به شکل

گسترده‌ی وجود داره انگار در این ۱۰ سال بلاگستان فارسی نتونسته هیچ تاثیری حداقل

در این موضوع دم‌دستی خودش بذاره ، فرهنگ کامنت‌گذاشتن‌‌های عمیق و بامعنی همچنان

کم‌یاب و شاید نایاب باشه و هنوز به وبلاگ من سر بزن برای روشن نگه داشتن مغازه‌ای جدید

رواج داره ، به خاطر پارسی نو‌شتن مطلق همچون جزیره‌ای دور افتاده از بقیه بلاگ‌نویسان

جهانی هستیم ولی تعداد همایش و بزرگ‌داشت‌های که برای بلاگ‌نویسان ! برپا می‌کنیم

ده برابر آن‌ها ، اون هم بلاگ‌های که شاید نه تنها جهان را نجات نداده باشن بلکه حتی روی

همسایه چهار دیوار آنورتر خود نیز اثری نداشتن،شاید خیلی‌ها معتقدند بلاگ فضای شخصی

هست و اینکه نویسنده چی می‌نویسه به خودش  مرتبطه، بله شکی نیست ولی

نویسنده محترم باید بدونه که اولآ بلاگ دفتر خاطرات نیست چون میلیون‌ها نفراون رو خواهند

دید ثانیآ این دفتر خاطرات شخصی دیگه اینقدر ۱۰ ساله شدن و تبریک نداره چون امری

شخصی هست پس به جای این استنباط غریب باور کنیم که بلاگ‌نویسی گره خورده با

اجتماع و دیگران هست.همون‌ جای که شما کلمات رکیک به وفور استفاده می‌کنید و به سادگی

شخصیت خودتون رو زیر سئوال برده و همچنین کم سن‌وسال‌ها را فراموش می‌کنید،نسلی که

قراره با شما ۱۰ سالگان بزرگ بشه و الگو از شما مجازی‌نشینان بگیره.قدری تفکر

و تعقل و خودشکستن نیاز هست برای اینکه بهتر بنویسم و لااقل قبل از نوشتن روی چیزی وقت

بزاریم که در درجه اول برای خودمون ارزش داشته باشه و بعدآ بهش افتخار کنیم.سعی کنیم

مطلبی که می‌نویسیم در جهت حل یه مشکل باشه و از آه و ناله دست برداریم.اینطوری شاید

جشن ۱۱ سالگی بلاگستان فارسی مزه بهتری داشته باشه. باید متوجه بشیم نیاز نیست حتمآ

باید بنویسیم شاید قبلش نیازه که قدری بخونیم اینطوری چیزهای بهتری برای نوشتن داریم و

یادمون باشه جشن و تبریک وقتی معنی پیدا می‌کنه که کاری در خور انجام داده باشیم …

به هر حال ۱۰ سالگی وبلاگستان فارسی مبارک باشه .

پیوست :‌ تیتر در پیوندی نزدیک با معانی کتاب مسخ کافکا.