جیم کری در پاسخ به سئوال “چه چیزی کمک کرد تا استعداد تو کشف شود؟” می‌گوید:

افسردگی ! من مادر مریض و بیمار داشتم.می‌خواستم مادرم حال بهتری داشته باشد.اوایل فکر می‌کردم اگر استراحت

کند و یک مشت قرص و دارو بخورد حال‌اش خوب می‌شود،گاهی برایش دعا می‌کردم ، گاهی از در و دیوار آویزان

می‌شدم تا او بخندد و حال‌اش بهتر شود اما همه مشکل من بیماری مادرم نبود.

پدرم که نوازنده ساکسیفون بود کارش را در ۵۱ سالگی از دست داد و همه زندگی ما تحت تاثیر بی‌کاری و بی‌پولی

پدرم قرار گرفت.

۱۶ ساله بودم که مدرسه را ترک کردم و من و خانواده‌ام در معرض تجربه‌ای تازه قرار گرفتیم: فقر و بیچارگی !

من اولین بچه در خانواده ۶ نفری‌مان بودم.درس و مدرسه را در ۱۶ سالگی ترک کردم و همه برای گذراندن

زندگی کاری پیدا کردیم.بیشتر اهالی خانه‌مان در گارد امنیتی کار پیدا کردند و من از این موضوع خیلی

عصبانی بودم و بیشتر از همه از دنیا عصبانی بودم.

دنیایی که کار پدرم را از او گرفته و ما را به این وضع انداخته بود.آن قدر حالم بد بود که دلم می‌خواست سر

یک نفر را به دیوار بکوبم.

راستش من فقط به خودم می‌گفتم همه چیز خوب است! البته مدتی هم قرص مصرف کردم و مدتی هم تحمل کردم.

من زندگی سالمی دارم.تنها نوشیدنی‌ای که می‌خورم قهوه است و خیلی جدی با نوشیدنی‌های الکلی مخالف‌ام.

اهل هیچ موادی نیستم و فکر می‌کنم،زندگی به خودی خودش، خیلی زیباست و یقین دارم که معجزه اتفاق می‌افتد

حتی اگر شما به آن معتقد نباشید !

جیم کری امسال در فیلم “کریسمس کارول” بازی داشت.فیلمی که بر اساس شخصیت کلاسیک یکی از داستان‌های چارلز

دیکنز به نام رابنز اسکروچ ساخته شده است.کری در این فیلم نقش اسکروچ را دارد.شخصیتی عصبی،بداخلاق و بدتر

از همه خسیس.

کری درباره بازی در این نقش می‌گوید:

مهم‌ترین نکته‌ای که نقش اسکروچ دارد این است که همه ما یک اسکروچ کوچک درون خودمان داریم.من همه اسکروچ

را داشتم.اسکروچ در طی فیلم درون من رشد کرد و روز به روز بزرگ‌تر شد !

[برگرفته از هفته نامه سلامت]