کلمه کوی[Koi] در زبان ژاپنی [恋] معانی مختلفی دارد از قبیل : عاشق شدن ، بیا اینجا ، راه قدیمی ،
مشتاقانه ، با هدف و ماهی کپور. ما با همین ماهی Koi کار داریم .ماهیهای زیبا و بزرگی مثل تصاویر زیر:


ماهی کوی یکی از نمادهای کشور ژاپن است.برای مطالعه بیشتر درباره این ماهی،ماهی کوی در ویکیپدیا.
اما دلیل نام بردن از این ماهی،خاص بودن و زیبا بودن خود ماهی نیست بلکه خلاقیت طراحی به نام
یوسکه نیشیومی برای ایجاد طراحهای از کفش کتان گرفته تا مجلات با استفاده از این ماهی و یا رنگبندی
آن است. او پروژه خود را Koi نامگذاری کرده است.

یوسکه نیشیومی برای ما از زندگیش میگوید[در بین صحبتهای او طرحهایش را نیز مشاهده میکنیم]
برای مدت ۸ سال در یک شرکت آمریکایی در توکیو کار میکردم در آنجا تیغ اصلاح مردانه میفروختیم !
بعد ژاپن را برای مدتی ترک کردم و در سال ۲۰۰۰ به برلین رفتم من مجذوب برلین شدم.مردمش
عادتهای غذایی آنها و …من حس میکنم این شهر تاثیری عمیق در کارهای من داشته است.


در سال ۲۰۰۲ من یک کلاب به نام koi klub تاسیس کردم که شب هنگام محل جمعشدن افراد خلاق
دور هم بود تمام آثار هنری آنجا توسط زن یوشیموتو کار شد.در سال ۲۰۰۳ یک مجله راه اندازی کردم
با نام koi mag و بعد از آن با یک تولید کننده کفشهای کتانی با نام onisuka tiger تماس گرفتم و خواستم
که طرحهای من را ببیند در سال ۲۰۰۷ مدل کفشهای طراحی من با نام fabre koi روانه بازار شد.


اما به نظر شما یک ماهی کویی چطور به یک کفش کتانی تبدیل شده ؟ اینجاست که فردی چون نیشیومی
با یک طرح به ما چنین فرآیندی را نشان میدهد.


پیوست: ببینید دیگر ذهنهای خلاق را !
تاریخ نگارش : ۳م آذر ۱۳۸۸
adam ina ro k mibine taze mifahme cheghad khodesh bi estedade…heeeeeey
merc
میدونی مهم چیه؟مهم اعتبار و ارزشی که جامعه برای خلاقیت و استعداد یه آدم میذاره،اونوقته که اگه حتی کاراش زیاد هم بزرگ نباشه تشویق و ترغیب میشه تا کارهای بهتری رو انجام بده ،چه استعدادهایی خوبی تو همین مملکت خودمون که شامل بی توجهی و غفلت شدن و راه به جایی نبردن…هی…
مثلا یکیش خود من…کلا حیف دارم میشم اینجا(اسمایلی کشیدن لپ خودم!!)
به طاهره: خب نه این فرض که جامعه باید برای خلاقیت و استعداد فرد احترام و ارزش قائل باشه درست نیست !
توی هیچ جای اینطور نیست من زندگینامه افراد مختلف از کوچک تا بزرگ رو میخونم و میبینم اینطور نیست.باید
اینجوری بگید که در یک جامعه فرصت برای بروز خلاقیت باشه یعنی اون جامعه سدی در برابر انجام اون ایده شما نشه
همین ! و گرنه هیچ جامعهای کسی رو به خلاق بودن تشویق نمی کنه.و اینجور نیست که امکانات بریزن جلوی کسی
و بگن بیا خودت رو بروز بده نه ! آدمهای موفق با چنگ و دندون اون موقعیتشون رو به دست میارن.بزارید یه مثال بزنم فکر
نکنید آدم موفق حتمآ باید دانشمند باشد.بیانسه همین خواننده آمریکایی برای رسیدن به اینجا صرفآ به خاطر صداش نبوده.
وقتی توی اون گروه معروفشون بود و پدر و مادرش که از قضا آدمهای معمولی و متوسطی بودن متوجه میشن دخترشون
آینده دار هست.به خاطر اون خونه و ماشینشون رو میفروشن و در اختیار دخترشون میزارن تا بتونه خواننده بشه یعنی
یه ریسک بزرگ میکنن کل اندوخته کارمندی خودشون رو در این راه میزارن و میبینم که نتیجه بخش هم بوده !
پس اینجوری نیست که اونجا هم بیانسه بره جیغ بزنه که من درک نمیشم و پول ندارم و اینا.بلکه ریسک میکنن و ….
بحث طولانی هست.
کاش تو کشور ما هم از نمادها به این خوبی استفاده می شد. ما اگر از شرق آسیا نمادهامون بیشتر نباشه، کمتر هم نیست.
مرسی مطلب قشنگی بود. گفتم این دفعه نظر بدم دیگه. زشته همش از گوگل ریدر می خونم. ایشالا که منو می بخشی حضرت والا جان! ارادتمندیم.
به فرزند پاییز: بله ما نمادهای زیادی داریم متاسفانه زیاد روی اونها کار نمیشه یه خورد شرایط تاثیر گذار شده
روی این موضوع و تاکید از روی اون بلند شده… چاکریم.
اخیش حیف این ماهی خوشگل نیست که روی کفش بیاد .
ماهی نماد زندگی و حرکته و طراحی این انسان خلاق روح زندگی را به جامعه بر میگردونه روح تلاش و خلاقیت .
سلام
من از اون نفربره خیلی خوشم اومد ولی این خیلی جالبه که برای خلاقیتهای آدما اینقدر ارزش قائل هستند و براش این امکان فراهمه که فکر خودشو به ظهور برسونه ، فکرایی که خیلی خیلی بهترشو خیلی از ماها داریم ولی متاسفانه ذهنهای خلاق و کارهای خلاقانه خیلی خریدار نداره.
خیلی جالب بود
من عاشق این ماهی هستم
چندتا کار آبرنگ هم از این ماهی کشیدم
یکی از آرزوهای من داشتن یه باغ ژاپنیه با یه برکه وسطش که یه عالمه از این ماهی ها توش شنا می کنن(آرزو بر جوانان عیب نیست)
در ضمن من با نظر والاحضرت در مورد شرایط پیشرفت خلاقیت و کلا هر زمینه دیگری کاملا موافقم!
به sakura : چه جالب من هم همچین نظری دارم.راستی اگه از کارهای آبرنگتون عکسی چیزی دارید برام ایمیل کنید.
- امکانات
- بایگانی
- بهمن ۱۳۹۰
- دی ۱۳۹۰
- آذر ۱۳۹۰
- آبان ۱۳۹۰
- مهر ۱۳۹۰
- شهریور ۱۳۹۰
- مرداد ۱۳۹۰
- تیر ۱۳۹۰
- خرداد ۱۳۹۰
- اردیبهشت ۱۳۹۰
- فروردین ۱۳۹۰
- اسفند ۱۳۸۹
- بهمن ۱۳۸۹
- دی ۱۳۸۹
- آذر ۱۳۸۹
- آبان ۱۳۸۹
- مهر ۱۳۸۹
- شهریور ۱۳۸۹
- مرداد ۱۳۸۹
- تیر ۱۳۸۹
- خرداد ۱۳۸۹
- اردیبهشت ۱۳۸۹
- فروردین ۱۳۸۹
- اسفند ۱۳۸۸
- بهمن ۱۳۸۸
- دی ۱۳۸۸
- آذر ۱۳۸۸
- آبان ۱۳۸۸
- مهر ۱۳۸۸
- شهریور ۱۳۸۸
- مرداد ۱۳۸۸
- تیر ۱۳۸۸
- خرداد ۱۳۸۸
- اردیبهشت ۱۳۸۸
- فروردین ۱۳۸۸
- اسفند ۱۳۸۷
- بهمن ۱۳۸۷
- دی ۱۳۸۷
- آذر ۱۳۸۷
- آبان ۱۳۸۷
- مهر ۱۳۸۷
- شهریور ۱۳۸۷
- دسته ها
- آکواریومیست
- اجتماعی
- ادبی
- از اعماق وب
- اشتباهات مضحک رایج
- اصول خفن زیستن
- انگلیسی با سرعت نور
- اینجوری بود
- بهلول عاقل
- ترینهای ۲۰۰۹
- تست هوش مامبوجامبو
- تمدن باستانی مصر
- تهوع ها
- خواندنی ها
- داستان کوتاه
- دستهبندی نشده
- دنیای نرم افزار
- ذهن خلاق
- روزانه ها
- سه درجه به راست
- سوالات فلسفی
- سیاست بین الملل
- سینما
- شیوه زندگی
- طراحی ها
- عمومی
- عکاسخانه
- فایرفاکس
- فلسفه مامبوجامبوی
- فناوری
- فیلم جدی
- فیلم های که دیدم
- مخترع جوان
- مرگ های غیر معمول
- موجودات فرازمینی
- موسیقی
- هذیون
- وبلاگ شخصی حضرت والا
- پادکست
- پاسخ به خوانندگان
- پزشکی
- پیاز داغ
- چنین گفت
- کاراکتر
- کشکول
- گفتگوهای درپیتی





