اون عکس اول تبر توی سر کااکتر زامبی خیلی باحاله‌…

با درودی بیکران و خوشحال از برگشت وبلاگتون .

و عجب کار این اقا هنرمندانه و زیباست . با سپاس از زحمت شما .
اینجا خیلی قشنگ شده و منو یاد لوازم تحریر دوران تحصیل انداخت . بوی مداد و کاغذ و کاغذ های کاهی که برای حل تمرینات میخریدم .

سلام حضرت والا شما خوبین؟ من اول به شما تبریک میگم برای اینکه این قالب قشنگو انتخاب کردید و خواستم بگ که مطلبتون هم خیلی باحال بود

به میلی‌دالتون: سلام ، چه خبرا آقای کم پیدا ؟ مشغول درس و مدرسه‌ای دیگه.ممنون بابت قالب انتخاب هم نکردم طراحی کردم .

حضرت والا …. قبلا در گودر می دیدمتان … اما حالا دیگر بدجور مشتری شدیم

به رضا بهرامی: چاکریم آقا جان .

نوشته ها به آدم یاد میده که یادش بره….

به سایه: سلام، خیلی سعی کردم متوجه بشم منظورتون از این جمله چی هست ولی متوجه نشدم .
اگه باز هم این‌طرف‌ها تشریف آوردید خوشحال می‌شم قدری بیشتر توضیح بدید…

آره دیگه بچه درس خون شدیم … حالا ما یه سوتی دادیم شما گیر ندید دیگه (:

منظور سایه اینه که وقتی ما دردو دلمون رو روی کاغذ مینویسیم باعث میشه که خیلی غم هارو یادمون بره. خواهش میکنم تشویق نکنید

به میلی‌دالتون: خب میلی بستگی داره اینکه خیلی‌ چیز‌ها رو روی کاغذ می‌نویسی ولی باز هم غم‌ها سرجاش
می‌مونه.نمی‌دونم ولی فکر کنم نوشتن باعث می‌شه بعدآ آدم همون غم‌ها یادش بیاد.غم‌ها رو باید فراموش
کرد نه که نوشتشون .