بی شک خود ِ ” زیستن ” رنج آور نیست حال آنکه رنج هم بخشی از ” زیستن ” است و چه بسیار گفته اند از این رنج و

زحمتی که آدمی می برد ” آب دیده ” شود و سخت بنیادتر در برابر ناملایمات روزگار .

آنچه آدمی را می آزارد و همچون نیشتری زهر آگین بر تن و پیکر او می نشیند خود ِ ” آدمی ” است.یعنی اینکه

آدمیزاد موجب آزار آدمیزاد است.از آن سال ها که این انسان دیگری را به بردگی می گرفت تا همین سال ها ی

نزدیک که نیش آدمی ، زبان گزنده او شد.روی سخن امروز بر این ” زبان گزنده “ است.تو گویی خداوند

باری تعالی به  عقرب و مار زهر کشنده داد به آدمی زبان گزنده .

با این تفاوت که نیش عقرب و مار بر تن نشیند و مرگ آنی را فراهم کند ولی نیش انسان بر ذهن نشیند و تنها

موجب فلج شود .

ای کاش می آموختیم انسان ها شریف هستند نه به شغل ، سن و جنسیت شان بلکه به خود ِ خودشان .

از الطاف باری تعالی گفتیم و نیش گزنده ، چه حکمتی دارد این پروردگار که بر خلاف عقرب و مار که نیش شان

تنها موجب مرگ و مرض است ، نیش آدمی می تواند موجب دوستی و مروت هم شود برحسب اینکه

چرخش این زبان از دهان برآید یا از مغز و قلب و احساس .

نهایت آنچه برای آدمیزاد دست یافتنی می نماید این است که خود را از بند ظواهر دنیا برهاند و بداند چه طفلی

نو زبان گشوده و چه پیری چند صد ساله ، نه بر حسب سن و سال بلکه بر حسب آنچه بر زبان می رانند ، دوست

داشتنی و پرفایده می نمایند هنگامی که آنچه می گویند موجب ترقی انسانی می شود.

شاید این زبان الکن و حقیر نتوانست بگوید آنچه حق مطلب بود که شاعر می فرماید :

دردیست غیر مُردن کانرا دوا نباشد           پس من چگونه گویم این درد را دوا کن

پیوست : به این امید که از تیزی زبان بکاهیم و قدری مهربانانه و عقلانه تر به دنیا و انسان هایش بنگریم .

انسان های که همین دم دستمان هستند و شاید روزی پشیمان شویم و دیگر در دسترس مان نباشند ، کسانی که

روزگاری به چوب حسادت و رنجش می رانیمشان و روزگاری در جستجوی یافتن شان هستیم ….