خیلی عالیه
وبلاگ خوب و جالبی دارید
آزاد و جاوید باشید

وای خدا چه آرامشی داره این نی نی صورتی

درود یا حضرت والا (دامت مضله) اکنون خوشحالیم از اینکه مجدد آپ نموده اید و ما توانستیم دیدگاه خود را بیان نماییم، به دنبال راهی برای ارتباط با شما بوده ایم که تا کنون مقدور نگردیده است!! بسیار مقموم و ناراحت گردیده است خاطر مبارکمان!!

به سهیل : درود بر تو ای سهیل که ما قدری در حال سفر هستیم و کان لم یکن لنگ در هوا و چه بسا که
این اسباب امروزی و مربوط به آدم های اهل راقیه هم قادر به تماس با ما نبوده تو گویی می گویند آنتن نمیده
گرچه خودمان به زودی با جفت پا بر شکم مبارک شما فرود خواهیم آمد محض رفع کدورت از خاطر مبارک شما
که هر چه باشد بچه لوس و ننر مادر هستی و به طرفت العینی همچون گربه ای سیبیل کج کرده و به راهی
دیگر میروی.
بیست و نه ام خردادماه سال یک هزار و سیصد و هشتاد و هشت
خانقاه صاحبقران
حضرت والا مامبوجامبو
رونوشت به ملیجک برای حمل سریع این نامه به محله پونک چهار دیواری بالا .

آقاجان در این تلاطم و التهاب موجود در جامعه شما رفته اید سراغ پوشاک بچه؟
من این را به حساب کدامیک از موارد زیر بگذارم؟
۱- ……
۲- ……
– توضیح از طرف حضرت والا : نقطه چین ها از طرف حضرت والا هست و بخش های که از نظر حذف شده اند –

به امید نیک : اول که واقعآ معذرت میخوام که مجبور میشم بخش عمده ای از نظر شما رو حذف کنم نه به خاطر
مخالفت بلکه به خاطر مراقبت . اما تو گویی من به گزینه یک شما گرفتار شدم و ترجیح رو بر انزوا طلبی گذاشته ام
و از آنجا که می دانم طبعآ چنین مطالبی چون پوشاک بچه در چنین شرایطی موجب وهن خواهد بود راه را برای
فحش خوردن باز می گذارم و حق می دهم که دیگران هم باید خالی شوند پس فحش دهید به من که بر شما
حرجی وارد نیست و به هیچ وجه کنتری انداخته نمی شود . پاینده باشی دوست دوران گرمابه و گلستان.

واقعا خیلی ایده ها سادن اما کسی بهش اهمیت نمیده
به نظر من واقعا کار جالبی کرده
برا یه بیمارستان که باید کودکو در ساعت چند بار از لحاظ دمای بدنی چک کنن خیلی کمک میکنه

و لو کان من ارقام و فی انظرونا
یا حضرت والا (جمیع دامت افاظاله) همانگونه که وصل الخطاب ما فرموده بودید پیام گوهربارتان را شنیدیم، اینک دل نگرانی ما مرتفع گردیده است، باشد که در این راه توفیقات بسیاری بیابید.

من التوشیشات

آقاجان اول اینکه خودت رفیق گرمابه و گلستان هستی و هیچکس جز مواقع سختی از من استقامت سراغ نداره توی تاریخچه عمرمون
دوم اینکه متأسفم که انزواطلبی پیشه کردی چون خودت را از سهیم بودن محروم کردی برادر. وقتی بیرون گود باشیم کسی به توجه نخواهد کرد حتی اگر حرف ما و فکر مادرست باشد.
سوم اینکه نقد من به این نبود که چرا به آن التهاب نپرداختی. ناراحتی من از آن جهت است که می توانستید سکوت کنید، می توانستید در …. لاقل آگاهی رسان باشید و
بدون اشاره مستقیم بمانید (چون دانش آن را دارید) اما ترجیح دادید مثل رسانه آقای …. در روز…….. جری لوئیس پخش کنید.
دعوت می کنم حتماً یه نگاهی به بلاگ من بندازی و ببینی کجای آننوشته قرار گرفتی حاج کریم!
– توضیح از طرف حضرت والا : نقطه چین ها کار دستی حضرت والاست که دستش طلا –

آقاجان راستی من پیام قبلی رو می خواستم خصوصی برایتان ارسال کنم. اما متأسفانه این امکان الان در سایت شما فراهم نیست. لذا مثل پیام قبلی قسمت های خطرناکش رو نقطه چین بذار و در جواب به یک جمله اکتفا کن:”پیام شما دریافت شد” چون دفعه قبلی نقطه چین ها رو خنثی کرده بودی در جوابی که دادی برادر!

به امید نیک : مطمئنآ باور داری که همه ما با کم و کاستی به یک نحله فکری در می آویزیم و هر دو در این
غم ها مشترک و سهیم هستیم تنها شاید قدری در نوع واکنشمان متفاوت هستیم همه ما در بدو امر
منفعل شدیم برخی امیدوارانه تر و برخی چون من به عنوان یک بنده خدا به نوعی غمگسارانه تر .
هر دو میدانیم که درد کشیدن و مرض بعد از گذر از مدتی به عادتی لذت بخش تبدیل میشود همچون
شکافتن روی زخم چند روز گذشته حال اگر این درد در سرتاسر عمر انسان گسترش یافت دیگر عادی
میشود تلاش برای تسکین درد تنها دست و پا زدنی بی سود هست برای درمانی غده های که
در عمق وجود ریشه دوانده ، جای فروغ خالیست گویا که بگوید خانه از پای بست ویرانست . جستار
زندگی ما آنقدر سست و بی اساس چیده شد که تنها افکار مه آلوده توان پوشش ذهن خون آلود ماست
درد هست ، رنج هست ، استقامت هست ولی نتیجه هیج ، هیچ برای اینکه باید تاریخ را مرور کرد بر
حسب اینکه تاریخ تکرار شدنیست . امید جان که اسمت موجب روح بخشی و کور سویی نور هست
بعضی اوقات خسته میشوی از گلاویز شدن با همه روزگاری که با همه بحث میکردیم برای دنیایی بهتر
برای انسان های بهتر شدن برای مفید بودن نتیجه چه شد پوزخنده های مضحک و قلبی آکنده از درد
از نامردی ها بگیر تا سخنان زهرآگین.همواره همه چیز را باید در خود جست نه در دیگران و در نهایت اینکه :
اینجا برای رسیدن راهی جز رفتن نیست .

یا حضرت والا بسیار جالب نوشتید پاسختان را به آقای امید نیک و ما بسیار حال کردیم از این جواب که در واقع وصف الحال جمعات مدیدی از ما بود!!

متشکرم از پاسخ زیبا و خواندنی تان
به دنبال این حوادث و پیامدهای آن هرچند هنوز کوران تمام نشده اما به مجموعه جریانات، افراد، غم ها و شادی ها، استدلال ها و … که بنگریم مکاشفات جالبی خواهیم داشت. بعد از قضیه زنگوله و تابع X0 اخیراً به نظریه سومی هم پی برده ام که ان شاءالله در آینده نزدیک مورد انتشار قرار خواهیم داد تا نظرات حضرت والا را نیز در مورد آن جویا شویم.
و در آخر به رسم قدیم گویم که پیام دریافت شد حاج کریم. دست خدا به همرات.

اه ، یادش بخیر اون موقع که ما بچه بودیم وقتی خودمون رو خیس می کردیم باید نیم ساعت گریه می کردیم تا یکی میومد مارو عوض می کرد … اما الان اینا تب هم که می کنن لباساشون نشون میده ، …. عجب دنیایی شده …

به Milad : در عوضش ما قوی بار اومدیم شما خاطرت نیست زمان شما باز پوشک و لاستیکی بود زمان ما
که قنداق میکردن یه پارچه ای بود به مانند کفن بچه رو چنان توش می پیچوندن انگار که دارن دلمه درست
می کنن ولی آخرش چی شد استخون بندی ما محکم شد چنان که بیل بهش میخوره آخ نمی گیم . اینا
همش نعمته ما ازش دریغ کردیم .