یه دیونه خوب دیونه ای که قرص هاش رو میخوره ، اول یکی قهوه ای و بعدش هم یکی سفید هنوزم خوردن این

قرص ها برام حکم اینو داره که به چشم یه دیونه خوب بهم نگاه کنن بهم نگن دیونه زنجیری ، من از زنجیر خوشم نمیاد آخه

” قصد زنجیر این نیست که جسم رو به اسارت بکشه ، زنجیر رو به دیونه میزنن که فکرش رو به بند بکشن ” .

مجید میگه تو یه دیونه واقعی هستی تنها دیونه ی هستی که با پای خودت اومدی اینجا ، مجید تنها پرستاریه که جمله های

غیر تکراری میگه ، من که فکر می کنم مجید با اون روپوش پاره پوره که لکه های چایی مثل مهر تایید با سابقه بودنش

روی  روپوشش نقش بسته کار اصلیش مراقبت از دیونه ها نبوده مثلآ یه فیلسوف و یا ملوان کشتی ، مجید مثل یه

آدم باتجربه نشون میده ، کسی که دنیا رو در حالی گشته که یه پیپ توی دستش بوده و داشته برای هر چیزی یه

فلسفه درست میکرده ، البته فرهاد یکی از دیونه های خوش ذوق به مجید میگه : مجید قصاب . که البته بیراه هم

نمیگه اون گردن ِ کلفت و دست های قوی با چشم های که حکایت از خون های ریخته شده داره هر کسی رو به یاد

جلادهای قرون وسطی میندازه البته مجید میگه :

” بعضی اوقات حجم خاطرات تلخ زندگیت اینقدر زیاد میشه که کم کم پوست و ظاهرت به خاطراتت شبیه

میشن و همه می تونن اونا رو ببینن ” .

شب اولی که وسایلم رو جمع کردمو با پای خودم اومدم در تیمارستان رو زدم ، مجید بود که در رو باز کرد یه استکان

چایی دستش بود نگام کرد منم بهش نگاه کردم هیچی نگفت دستش رو از روی در برداشت و رفت عقب تر تا من

برم داخل مثل اینکه با همون نگاه اول متوجه شده بود منم یه دیونه ام .

وقتی وارد تیمارستان شدم خیالم راحت بود که اینجا تنها جایی هست که آدم هاش به هویت خودشون پی بردن

اونا همه باور دارن که دیونه هستن.

ادامه دارد …