مرحوم نادر ابراهیمی یکی از بزرگ ترین داستان نویسان معاصر ماست که خرداد ماه سال ۱۳۸۷ دار فانی را

وداع گفت قصد ندارم درباره بیوگرافی او بنویسم که مطمئنآ بسیاری او را می شناسند و گرنه لینک های کافی برای

شناخت او داده ام امروز تنها قصد هست جملاتی زیبا از کتاب ” بار دیگر ، شهری که دوست می داشتم ” را ذکر کنم

که باید روی هر کلمه آن دقایقی تامل کرد .

۱ – شاید ، شاید که ما نیز عروسک های کوکی ِ یک تقدیر بوده ایم .

۲ – ما هرگز از آن چه نمی دانستیم و از کسانی که نمی شناختیم ترسی نداشتیم . ترس ، سوغات آشنایی هاست .

۳ – مگذار که در میان حصار گذشت ها و اندرزها خاکسترت کنند . بر نزدیک ترین کسان خویش ، آن زمان که

” مسیحا صفت ” به سوی تو می آیند ، بشور ! من از دادرسی دیگران بیزارم هلیا .

۴ – وقتی همه می گویند ، هیچ کس نمی شنود . به خاطر داشته باش ! سکوت ، اثبات تهی بودن نمی کند . اینک

آنکه می گوید تهی ست – و رفتگران ، بی دلیل نیست که شب را انتخاب کرده اند .

۵ – کسانی هستند که ما به ایشان سلام می گوییم یا ایشان به ما . آن ها با ما گرد یک میز می نشینند ، چای می خورند

، می گویند و می خندند . (( شما )) را به (( تو )) ، (( تو )) را به هیچ بدل می کنند . آن ها می خواهند که

تلقین کنندگان صمیمیت باشند . می نشینند تا بنای تو فرو بریزد .

۶ – آه هلیا … چیزی خوفناک تر از تکیه گاه نیست.ذلت ، رایگان ترین هدیه هر سرپناهی است که می توان جست .

اسکناس های کهنه را نوارهای چسب حمایت می کنند ، سربازان را ، سنگرها . هلیای من ! ما را هیچ کس نخواهد

پایید و هیچ کس مدد نخواهد کرد .

نکته ای کوتاه :

تسلط مرحوم نادر ابراهیمی به نثر فارسی به حدی بود که یک بار در دوره دانشجویی متنی به سبک قرن چهارم

می نویسد  و تا مدت ها استادان ادبیات فارسی فکر می کرده اند نسخه خطی جدیدی پیدا شده است !

همچنین ببینید وبگاه رسمی مرحوم نادر ابراهیمی را .

پیوست : حضرت والا را از طریق فید دنبال کنید .