اگه جز اون دسته افراد هستین که به کسانی که وبلاگ می نویسن میگین ، خب که چی ؟ مثلآ

وبلاگ می نویسی که چی بشه ؟ از دید من داری وقت هدر میدی . و یا اینکه خودتون بلاگر هستین

و با چنین سوالاتی مواجه میشین چه پاسخی به این پرسش میدین ؟

اصولآ وبلاگ نویسی رو میشه در دو دسته جای داد کسانی که به صورت حرفه ای و با دغدغه های خاص بلاگ

می نویسن و یا کسانی که به صورت آماتور و به صورت پراکنده وبلاگ می نویسن که خود این دو دسته هم شامل

دسته های دیگه ای میشه که بیشتر پیرامون نوع مطلب دور خواهد زد اینکه فقط روزمرگی ها رو به نگارش

در میاری و یا اینکه محتوای خاص تولید می کنی .

به شخصه معتقد هستم نوشتن به زبان پارسی نیاز امروز وب ایرانی هست ، وبی که در آن زبان پارسی

، زبانی برای جستجو محسوب می شود ، آیا به نظر شما مطالب ، مقالات ، ایده های نو به صورت کافی

در وب وجود دارد (منظور به زبان شیرین پارسی) . پاسخ هر چه باشد مطمئنآ قاطعیت ندارد ، آیا بلاگ نوشتن

کمتر از چت کردن بی فایده و گاهی اوقات چند ساعته هست ، آیا بلاگ نوشتن با محتوای مناسب کمتر از

وقت صرف یاهو ۳۶۰ کردن هست ؟ گاهی اوقات بعضی ها نداشتن وقت را دلیلی بر ننوشتن بلاگ می دانند

و گرنه استعداد بی همتای خود در این زمینه را زیر سئوال نمی برند ، کما اینکه بارها گفته ام جمله را اینگونه

تصحیح کن :

” همه انسان ها ۲۴ ساعت زمان در اختیار دارند به همان اندازه انیشتن و دیگر نوابغ ، مگر اینکه مدیریت زمان ندانی ”

به واقع نفس نوشتن و انتشار افکار کاری پسندیده و حتی به استناد باعث رشد و نمو نسل هاست و عدم انتشار

فکر در هر قالب از کتاب گرفته تا یک تصویر موجب عقب ماندگی ، امروزه اینترنت فرصتی برای انتشار افکار گوناگون

هست که اگر این افکار هدفی سازنده و غیر مخرب داشته باشد موجب شکوفایی ذهن شده و چه بسا در زندگی

ما تاثیر های بسزایی دارد.

پس بدون نگرانی از  هیچ چیزی ، بدانیم که بلاگ نوشتن خدمتی به خود و همچنین به دیگران هست و چه بسا

نسل جوان تر از خود هنگامی که در یک موتور جستجو به زبان مادری خود دنبال چیزی می گردد با در بسته

مواجه نمی شود و این خود موجب سر زندگی او خواهد شد هنگامی که ببیند که هم زبانی چون او به موضوعی

که در ذهن داشته فکر کرده و افکار خود را منتشر کرده .

پس :

منتشر کن ، منتشر .