من جزء این دسته آدم ها نیستم که دنباله رُو ِ اسم و نام آدم های دیگه باشم مثلآ به فرض

بگن فلانی این کار رو کرده این وسیله رو ساخته اصلآ برام مهم نیست تا زمانی که خودم

از اون وسیله استفاده کنم و ببینم در مقایسه با بقیه آیا چنین هست و بعد طبیعتآ اون فرد

برای من هم مقدس میشه ، همواره هم یه شعار دارم  :

” آدم ها رو از روی کارهاشون بشناس ”

اینکه دیگران چطور تعریف می کنند از یک نفر یا حتی خودشون چی میگن اصلآ در درجه اول مهم

نیست وقتی دیدی که چه کاری انجام داده و بعد اون کار چقدر ارزش داره ، بعد به نظر صحبت ها

و ایده های فرد رو باید نشست گوش کرد و چه بسا به کار بست .

اینکه مثلآ فلانی ۱۰۰ تا مقاله نوشته یا اینکه ۱۰۰۰ تا جایزه و نشان برده برای من مهم نیست طبیعتآ ؛

بلکه کارهای فرد خصوصآ ساخته ها ، اختراعات و کشفیات اون هست که نشان از اون داره که آیا

اون فرد تونسته تئوری رو به عمل برسونه یا نه . این هم که میگن تئوری مهم هست ، خُب باشه

مگه میگیم مهم نیست ولی از اون ۱۰۰ % مهم تر “عمل” هست تا اونجا که میگن :

” کار به عمل برآید به سخندانی نیست  ”

خیلی ها رو میشناسیم که سن زیادی هم نکردن ولی در همون سن یک اختراع ، یک کشف انجام دادن که

معادل ارزش زندگی خیلی از انسان ها بوده .

خیلی از چیزهای که اطراف ما هست برآیند “خودساخته” های انسانی هست ، درسته که دنیا هر چه به جلو

میره قاعده مند تر و اصول گرا تر می شه ولی وقتی درست نگاه کنیم همین حالا هم خیل عظیمی از

حرکت های بزرگ در دنیا که سرآغاز فناوری های نو و یا دیدگاه های جدید میشن از دل تلاش های

یک نفر که عاشق کارش هست بیرون میاد و نه از دل دانشگاه ها ، مدرک ها و چیزهای دیگه .

پس به قول سهراب باید :

“چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید”