این متن به هیچ وجه درباره راه و روش های تحقیق کردن نیست ! بلکه تنها نظری ساده درباره

اون هست . معمولآ در جوامع دانشگاهی ایران رسم بر این شده تا موضوعی مطرح میشه

( بر فرض که موضوعی نخ نما هم نباشه ) دانشجو ( درباره اساتید هم صدق می کنه ) با سرعت

هر چه تمام تر دست به کار شده ، با استفاده از موتور جستجوی گوگل ، تیتر (عنوان) موضوع رو

جستجو می کنه و اولین متن های انگلیسی زبانی رو که پیدا کرد کپی می کنه و شروع به ترجمه

و در نهایت “تحقیق” اش کامل میشه !

این روش که به هر چیزی شبیه هست غیر تحقیق کردن باعث میشه تا مغز دانشجو به صورت کامپلت

آکبند باقی بمونه و متن تهیه شده هم ارزشی در حد کاغذ مورد استفاده سبزی فروشی برای پیچوندن

سبزی داشته باشه .

اصولآ نه دانشجو و نه استاد اصلآ توجهی به متن اصلی و نویسنده اون ندارن و به صرف انگلیسی زبان بودن

اون شروع به ترجمه متن می کنن و چه بسا گاهی از متن فارسی به عنوان تحقیقی بی نظیر و جامع

یاد می کنن. در نهایت به صورت تیتر وار ذکر می کنم که برای تحقیق درباره هر موضوعی باید سعی کرد :

۱-ابتدا دنبال کتاب های درباره اون موضوع گشت .

۲-اساتید و یا افراد متخصصی در اون زمینه یافت و با اون ها مشورت کرد.

۳-از افرادی که قبلآ تحقیقات مشابهی داشتن وقت گرفت تا از نظرات اون ها بهره برد.

۴- از اینترنت دنبال منابع مناسب گشت.

۵- از طریق اینترنت با یافتن افرادی که در اون زمینه کار کرده اند و فرضآ ایرانی نیستند

از طریق ایمیل مشورت خواست

۶-در نهایت اطلاعات این مجموعه را شروع به تدوین کرد.

پیوست ۱ : این روش ها معمولآ برای افرادی هست که واقعآ قصد “تحقیق” دارن و نه برای صرفآ دانشجوهای

دنبال “نمره” .

پیوست ۲ : در همین زمینه بخوانید  ” مردم عامی ” .